Ergenlik yaşına gelmiş bir çocuğa ebeveynlerin nasıl davranması gerektiği hakkındaki düşüncelerimi paylaşmak istiyorum sizinle. Eminim bu konuda afallayan bir çok anne baba var. Çünkü çok zor bir dönem. Hem aile için hem de çocuk için...Faydalı olabilmek adına başlayalım o zaman.

Ergenlik çağı bireyin toplumdaki yerinin,kişiliğinin şekil almaya başladığı dönemdir. Çocukken herşeyi anne babasından bekleyen, kendi ihtiyaçlarını karşılamayan bir bireydi o. Bunları aşabilmesi içinde böylesine zor bir dönemden geçmesi normal değil mi sizce? 

Aileler çocuklarının her anlamda kendinden daha iyi olmasını ister değil mi? Peki bu çocuk anne ve babasının izinden giderse,yalnızca onların istediği gibi davranırsa nasıl onlardan daha iyi olabilir? Onlarla aynı olmanın ötesine gidebilir mi? Çocuğunuzun tıpkı önceden olduğu gibi uslu ve ailesi ne derse onu yapan bir çocuk olmasını isterseniz, böylece değişimlerine karşı direnmiş olursunuz. Onlar da mecburen değişmek zorunda. 

Fiziksel yapıdan tutun da beyinsel yapılarına kadar değişiyorlar. İhtiyaçlarını karşılayabilme oranları bir hayli yükseliyor. Böylece yavaş yavaş bir birey olduklarının farkına varıyorlar. Bu da onlarda davranış ve duygu patlaması yaratabiliyor. Gayet normal değil mi?Eğer onların bu dönemlerinde direnirseniz;dönemi sizin de, onların da atlatması bir hayli zor olur. Ergenliğin bitmesi bile gecikir.

Ülkemizde üniversite çağına gelip de kendini kaybeden,sorumsuz,baş edilemeyen çocukların oranı çok yüksek. Sizce neden? Bence ortaokul ve lise çağındayken çocuklar ailelerinden öyle bir baskı yiyor ki;üniversiteye başlayınca içlerinde kalan heves ve dürtüleri kat ve kat yaşamak istiyorlar. 

Böylesine uç noktalarda değişimler yaşamak istemiyorsak;ergenlik çağındaki değişimleri zorla engellemeye çalışmak yerine,onları anlamaya ve doğru yönlendirmeye çalışmalısınız. 

Anne baba olarak onlara koyacağınız kurallarınız olabilir tabi ki. Çünkü hala tam anlamıyla kendi başına kendi imkanlarını karşılayabilecek durumda değildir ve bir ölçüde size hala muhtaçtır. Bu muhtaçlığa karşılık ondan illa ki beklentileriniz olacak. Ama bu kuralları koyarken çocuğunuzun beklentilerini ve isteklerini de göz önüne almalısınız. Emin olun onun için zorla dayatılmış kurallara uymaktan çok daha kolay olacaktır.

En önemli konulardan biri de çocuğun sorumluluk sahibi olması. Lütfen çocuğunuza sorumluluk verin. Çocuk eve girip de odasına gidene kadar başını etini yiyen bir nesiliz maalesef. Ona beceriksizmiş gibi davranmayın. En basit bir harçlık konusunda bile insiyatifsiz olmayın. Çocuğa bu şekilde davranırsanız çocuğun yetenekleri sorumluluğu ve planlama kabiliyeti gelişebilir mi sizce? Her şeyi siz planlayıp yaptırıyorsunuz. Böylece çocuk hep sizden komut beklemeye başlıyor. Ben yapamam ki düşüncesine bürünüyor.

Bir tespitim daha var. "Oda" konusu.

Yahu bırakın... O oda ona ait. Temizliği ve düzeninin nasıl olması gerektiğini anlatın,onun odası dışındaki heryerin düzenini ve tertibini fark ettiği zaman zaten odasının o eve uygun olmadığını da fark edecek. Çöplüğe çevirecek değil ya! Odasının temizliği ve düzeninden kendisi sorumlu olsun. Evin bazı bölümlerinde ona da görev verin. O görevi yerine getirince çocuk onu odasında da alışkanlık haline getirecektir zaten. 

Onlarla sohbet edin.Bir arkadaşınızı, eşinizi, anne ve babanızı ne kadar ciddiye alıyorsanız onun söylediklerini ve düşüncelerini de o kadar ciddiye alın. O an yanlış olduğunu düşündüğünüz söylemlerini kırmadan,onun diliyle düzeltmeye çalışın. Onun yaşında gibi davranın gerekirse. Yani kesinlikle kendisini önemsiz hissetmesine izin vermeyin. Çocuk ne kadar değerli olduğunu hissederse o kadar öz güven kazanır. Sizler ebeveynleri olarak üstünüze düşeni yapın. Ama bu işin sonunda nasıl bir birey çıkar onun asla garantisini veremeyiz.

Hayırlı çocuklar yetiştirmeniz dileğiyle.